Woeste Grond

29 t/m 30 oktober 2016

Deelnemers

Adriana van Diessen

Schilderijen olieverf, acryl, Tekeningen diverse materialen

Is dit een vorm van bewijsdrang, dat ik eindelijk luister naar wat er binnen in me zit?
Of begint de zoektocht naar mezelf eindelijk zijn vruchten af te werpen?
Leven, werken naar mijn potentie is mijn drijfveer.

  

In 2015 ben ik begonnen aan een serie werken met een beperkt pallet aan kleuren, dit is de basis van mijn expositie.
De werken staan synoniem voor de zoektocht naar mijn vader.
Een poging antwoorden te vinden op de wirwar aan vragen binnenin mij.
Tekenen is een luxe, ‘doar kunde ginne botterham mee verdienen’.
Wat dreef mijn vader, een natuurmens, dagelijks aan het werk op zijn land.
Man van weinig woorden, geboren in 1925, in de 2e wereld oorlog heftige momenten heeft ervaren.
De opmerking ‘as ge dun orlog hat meegemakt hadde ut wel gevreten’ zal ik nooit vergeten.
1 zoon en zijn vrouw, de liefde van zijn leven, jong verloren, een bewogen leven.
Met momenten zich fel kon uiten, hierna weer stil….. weinig woorden. 


De snelle veranderingen de afgelopen eeuw, voor mijn vader niet bij te houden.
Een man die de woeste grond van zijn eigen land heeft ontgonnen, waar ik ben geboren en getogen, met beperkte middelen.
8 kinderen gekregen, die in een heel andere maatschappij opgroeide als hijzelf.
Zelf boerenknecht, arbeider geweest, dan kleinkinderen krijgen met een hoge opleiding.
Tja, ‘ut zal allemal wel zo moeten’, hij werd er stil van.

In januari dit jaar bezocht ik het kerkje tijdens de boekenbeurs, ik informeerde of er nog een plekje was voor expositie?
Ter plekke besloot ik de plek die open was te reserveren.
Trots reed ik naar mijn vader, pap ik ga eindelijk exposeren!
Op 10 april jl. is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis, alwaar hij 23 april op de respectabele leeftijd van 91 jaar overleden is.
Tja, hoor ik hem zeggen, ‘ut zal allemal wel zo moeten’ ik werd er stil van…
Pap wat had ik je er graag bij gehad.


Adriana TJM van Diessen
Uit Oirschot, de meeste mensen kennen me als vrouw van Frits Machielsen geboren en getogen Oirschottenaar.|
Tekenen en later schilderen is een deel van me, het maakt dat ik me goed voel.
Waar ik ook ga, minstens heb ik potlood/pen en papier/camera bij me.
Een manier om te communiceren, zonder woorden. Vaak gebruik ik metaforen om mijn gevoel neer te zetten.
Wat me vooral treft zijn mens/dier/natuur, emotie, karakters enz. maar eigenlijk alles wat ik zie.
Na het 1e jaar Hogere Graad schilderkunst in Arendonk met vrucht te hebben afgesloten, ben ik na overleg met mijn docente gestopt.
Denk nog vaak met plezier aan dat jaar terug omdat het toch een stevige basis heeft gelegd waarop ik verder kon.
Het gevoel om zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven zit ook in het gebruik van mijn 1e doop- en meisjes naam, normaal in België.
2 jaar geleden ben ik een week gaan schilderen in Frankrijk, een workshop bij een Nederlandse kunstenaar.
Waar ik een werk van Gustav Klimt, De Kus als studie ben begonnen met beperkte middelen.
Tot mijn verbazing vertelde de man dat hij me hier niet in kon helpen, ik heb het thuis afgemaakt en geniet iedere keer weer als ik er naar kijk.
Op deze manier ontwikkel ik mezelf, door de lat telkens hoger te leggen.
In de zoektocht naar mijn vader heb ik 3 doeken, waaronder Woeste Grond, van 1x1 meter gevuld met enkel 1 kleur bruin, 1 kleur blauw en wit.
Zoveel werken dat ik het overzicht al lang kwijt ben, het is tijd om te exposeren.